Na pewno każdy z Was słyszał przynajmniej kilka razy, że waga nie jest miarodajna, jeżeli chodzi o nasze efekty i progres sylwetki. Jak najbardziej się z tym zgadzam, co wynika z mojego własnego doświadczenia. Zdecydowanie lepszą metodą jest mierzenie się, chociaż ja i z niej zrezygnowałam. Najważniejsze dla mnie jest to, co widzę w lustrze czy na zdjęciach. Swoją drogą regularne robienie sobie zdjęć i porównywanie ich jest według mnie najlepsze ;)

Pewnie również większość z Was wie, że mięśnie ważą więcej niż tłuszcz, zajmując przy tym mniej miejsca w naszym ciele. Taka sama objętość mięśni waży mniej więcej 2x więcej niż tłuszczu. Dlatego też widzimy efekty w postaci mniejszych obwodów czy zauważamy po prostu poprawę swojej figury, chociaż waga stoi w miejscu bądź rośnie.

Nie należy zatem sugerować się wagą, bo co nam po tej cyferce? Osobiście wolę ważyć więcej, ale mieć więcej masy mięśniowej i jędrniejsze ciało. Nie obchodzi mnie jaka cyferka pojawia się na wadze. Liczy się to jak wyglądam.

Zanim zaczęłam przygodę ze zdrowym stylem życia, ważyłam jakoś 58kg. Nie mogę powiedzieć, że byłam wówczas gruba. Byłam po prostu pełniejszych kształtów. Niemniej jednak zaczęłam zauważać, że robię się coraz pulchniejsza, a ulubione spodnie są przyciasne, więc postanowiłam wziąć się za siebie. Nie chciałam czekać na nadwagę, by coś zmienić w swoim życiu.

Na początku właśnie liczyła się dla mnie waga. Schudłam do 51kg. Wszystko pięknie ładnie. Udało się. Jednak wówczas stwierdziłam, że co mi z tej radości po liczbie skoro nie wyglądam jakoś super. Moje ciało nie było jędrne. Byłam jakaś taka lekko za chudziutka. W tym momencie przestałam się ważyć i nie robiłam tego naprawdę długo. Sugerowałam się centymetrami i efektami wizualnymi. Jakież to było moje zdziwienie, gdy stanęłam któregoś dnia na wadze z myślą, że obecnie mam najlepszą sylwetkę, jaką miałam przez całe swoje życie, a tu na wadze 57kg! Czyli zaledwie 1kg mniej niż na początku mojej drogi. Dlatego naprawdę nie przejmujcie się swoją wagą. To tylko liczba!

Pierwsza sesja za mną. Wszyscy straszyli wokół, że to coś takiego mega strasznego. Trzeba noce zarywać, a i tak czasu nie starcza. Idę na politechnikę to tam to już w ogóle będzie pogrom. To ja chyba pomyliłam wszechświaty, bo dla mnie to nie było w sumie nic nadzwyczajnego :D

W sumie w lutym nie miałam wielu egzaminów, bo jedynie trzy. Jednak nie zarywałam z tego względu nocy. Podczas sesji nie miałam zajęć na uczelni. Przyjechałam do domu do Gorzowa i w sumie minęło mi to dość lajtowo. Odsypiałam sobie poranne wstawanie na zajęcia i wychodziłam z łóżka około 9-10. Zawsze uczyłam się rano, gdy trochę odpoczęłam po śniadaniu. Miałam wtedy taki świeży umysł, niezaprzątnięty jeszcze żadnymi innymi sprawami. 

I tu istnieje kluczowa sprawa, dla której mnie sesja minęła dość luźno. Nie uczyłam się dzień przed egzaminem. Rozkładałam naukę na przynajmniej kilka dni. Kończył się jeden egzamin, robiłam dzień przerwy od notatek i wracałam do uczenia się na kolejny już dnia następnego. Możecie powiedzieć, że to przecież właśnie było straszne skoro codziennie się uczyłam! Dla mnie nie. Wolę rozłożyć sobie materiał na jakiś okres czasu i uczyć się każdego dnia po trochę niż zostawić wszystko na ostatnią chwilę i próbować ogarnąć to w jeden dzień. Nie umiem funkcjonować w ten sposób, jeżeli materiału jest naprawdę dużo. Do tego dochodzi stres, że zostało tak mało czasu i dla mnie jest to niezbyt efektywne. 

Wiecie, że jestem niezwykle zorganizowana i kocham wszystko planować. Tak, naukę też skrupulatnie planowałam. Wyznaczyłam sobie wcześniej, czego mam się nauczyć na dany dzień i w ten sposób edukowałam się przez te kilka dni. Co zajmowało mi z 2-4h w zależności od przedmiotu, a że zaczynałam przed południem to popołudnie i wieczór zawsze miałam wolny. Miałam czas wtedy na spotkania ze znajomymi, relaks, zakupy, seriale i inne czynności. Nie spędzałam na nauce całych dni. Dlatego właśnie moje zdanie o sesji jest, jakie jest :D Tu jednak dochodzi również kwestia tego, że mam stosunkowo dobrą pamięć i dużo samozaparcia. Jak mam się uczyć to będę się uczyć i koniec.


Dużo cięższe były dla mnie dwa ostatnie tygodnie stycznia, gdzie skumulowało się mnóstwo zaliczeń. Odbywały się prawie codziennie, nieraz dwa w ciągu jednego dnia, a do tego dochodziło chodzenie na zajęcia, które normalnie się odbywały. Tu już nie miałam wyboru i uczyć się mogłam dopiero wieczorem. Nieraz nie miałam na to siły czy odczuwałam ogromną niechęć, ale jak trzeba to trzeba. Czekając na te gorące dwa tygodnie, obawiałam się, że sobie nie poradzę. Jednak znów okazało się, że nie taki diabeł straszny jak go malują. W tej sytuacji również uratowała mnie umiejętność dobrego zarządzania swoim czasem ;)

Zatem według mnie nie ma co słuchać, że sesja czy okres zaliczeń to zło wcielone. Wystarczy trochę chęci i odpowiedniego zaplanowania wszystkiego. Wybraliśmy studia, jakie wybraliśmy i teraz trzeba im podołać. Czasem bywa ciężko, gdy nałoży się na siebie mnóstwo nauki, ale przecież nie może być zbyt łatwo ;) W poprzednich miesiącach za to za praktycznie niczego się uczyć na studiach nie musiałam, więc pouczenie się dwa razy w roku nie jest takie złe :D Oczywiście mówię o takiej porządnej grubszej nauce, bo jednak w trakcie semestru warto chociażby kojarzyć, co się działo na zajęciach. To bardzo ułatwia sprawę podczas sesji ;)

Jeżeli macie jakieś pytania bądź chcecie, żeby coś konkretnego pojawiło się w kolejnej odsłonie tej serii to piszcie w komentarzach :)

PS. Pamiętam, że są wśród Was osoby, które myślą o logistyce i chciały wiedzieć, jakie przedmioty czekają mnie w drugim semestrze. Zatem poza wf-em są to:

• matematyka
• statystyka
• prawo
• fizyka
• budowa i eksploatacja maszyn
• zarządzania zapasami
• ekonomika i organizacja transportu 
• język obcy

Nieraz zbierałam się za napisanie tego typu posta, ale potem uznawałam, że w zasadzie po co. Jednak gdy ostatnio powstał utwór stworzony przez Szparagi i inne YouTuberki dla hejterów, to stwierdziłam, że jednak napiszę ;)

Nieważne czy prowadzisz bloga, kanał na YouTube, profil na Facebooku/Instagramie czy jesteś osobą, która nawet nie udziela się w sieci, każdy choć raz spotkał na swojej drodze jakiegoś hejtera. Czasem jest to jakiś anonim w internecie, czasem koleżanka, która z niewiadomych przyczyn chce zrobić Ci na złość. Nieważne w jakiej postaci przejawia się hejt, potrafi być bolesny dla każdego z nas.

Szczególnie na początku drogi osoby, która zaczyna swoją przygodę z blogiem czy inną czynnością w sieci. Nieistotne czy piszesz o sporcie, jedzeniu, modzie czy podróżowaniu. Decydując się w ogóle o czymś pisać, jesteśmy podekscytowani i pełni zapału. Pierwsze wyświetlenia i miłe komentarze motywują nas do dalszej działalności. Wszystko jest super fajnie, aż pewnego dnia pojawia się ktoś, kto podetnie Ci skrzydła złośliwym komentarzem, który naprawdę potrafi być tak pełen jadu, że zaboli. Co wtedy myślisz? Że może jednak usuniesz bloga/kanał na YouTube? Że to co robisz, jednak nie jest fajne i generalnie chyba nie ma sensu? To nie jest dobry tok myślenia! Jeżeli lubisz robić to co robisz, rób to dalej bez względu na opinię innych. Rozróżniaj konstruktywną krytykę od hejtu. Jeżeli po prostu ktoś delikatnie zwrócił Ci uwagę, że w sumie to i tamto można by delikatnie ulepszyć, weź to pod uwagę. Może faktycznie powinieneś to zrobić i wyjdzie Ci to tylko na dobre.

Jeżeli jednak komentarz jest typowym hejtem, który absolutnie niczego nie wnosi, najzwyczajniej w świecie to olej. Wiem, że na początku to może trochę ranić, ale najgorsze co możesz zrobić to zrezygnować. Chcesz dać wygrać takiemu hejterowi? Nigdy! Kontynuuj to, co zacząłeś! 

Nie wdawaj się też z nimi w dyskusję. To może jedynie pogorszyć sytuację. On będzie pisał dalej, by robić Ci na złość, a Ty będziesz szarpać swoje nerwy. Po co? Olej. Nie odpisuj. Usuwaj te zbędne komentarze. Może włącz moderacje komentarzy albo zablokuj możliwość dodawania anonimowych komentarzy.

Właśnie! Mówiąc o anonimach. Z pewnością większość z Was zauważyła, że do komentowania nigdy nie używają swoich prywatnych kont. Albo anonimy albo fałszywe profile. Dlaczego? Jak to się mówi Cwaniak w necie, dupa w świecie. Czy może bardziej wulgarnie, ale podaruję to sobie ;) Tak samo jest, jeżeli nawet nie masz żadnej działalności w internecie, a po prostu stale hejtuje Cię ktoś znajomy. Robi to na facebooku czy instagramie? Pewnie tak. Mało kto podejdzie do Ciebie, stanie twarzą w twarz i powie Ci to, co myśli. Napisać napisze, ale powiedzieć nie powie, bo najprawdopodobniej się boi, a w inernecie zgrywa chojraka. 

Dlaczego w ogóle pojawia się coś takiego jak hejt? A bo ja wiem? ;) Sama często zastanawiam się nad tym zjawiskiem. Wydaje mi się, że wynika to po prostu z faktu, że niektóre osoby nie mają co zrobić ze swoim życiem, nie mają żadnej pasji czy po prosto zazdroszczą innym i są na tyle zawistne, że zamiast brać z Ciebie przykład i wziąć się do roboty, wolą Tobie podcinać skrzydła. Łatwiej przecież kogoś skrytykować niż wziąć się za siebie. 

Najważniejsze to po prostu to olać. Dosłownie. Ani trochę się tym nie przejmuj. To, że ktoś powie Ci coś złośliwego to jedno, a drugie, że to na ogół w zasadzie mija się z prawdą. Jeżeli planujesz założyć bloga, kanał na YouTube, fan page na Facebooku czy cokolwiek innego musisz być przygotowany, że niestety prędzej czy później ktoś taki się pojawi. Na początku może być Ci przykro, z czasem się przyzwyczaisz i nauczysz nie zwracać uwagi. Bądź pewny siebie. Przecież znasz swoją wartość. Nie daj sobie podciąć skrzydeł przez kogoś nieznajomego, który właśnie postanowił wylać na Ciebie cały swój jad. 

Z czasem te hejty zaczną być dla Ciebie po prostu zabawne, gdy dostrzeżesz, że bywają głupie i bez sensu. Czy ja się z nimi spotykam? Oczywiście ;) Jednak od kiedy nie wdaje się w żadne niewnoszące niczego dyskusje, niemalże ich nie ma. Jednak nie raz na początku było mi przykro. Teraz jedynie się z tego śmieje. I naprawdę mam nieraz niezły ubaw ;)

A na koniec mam dla Was właśnie utwór, o którym wspomniałam na początku. Mnie bardzo się spodobał!