Kolejny miesiąc za nami. Zrobiło się już mokro i zimno. Jedynym plusem jest fakt, że jeszcze trochę i święta, które są moim ulubionym okresem w roku :D

W październiku kontynuowałam swój trening góra/dół #2. Nadal ćwiczę 4x w tygodniu. Przestałam niemalże dodawać do treningów coś na brzuch czy cardio, bo po prostu mi się nie chce :D Trenuję zatem tylko czysto siłowo. 

W tym moim kalendarzyku wygląda to tak trochę biednie, bo wpisuję po prostu góra lub dół i mogło by się wydawać, że i treningi są biedne :D Niemniej jednak mogę powiedzieć, że w każdym z nich w minionym miesiącu dałam z siebie 100%. 
Swoją drogą, zaczyna się od 3 października, bo 1 i 2 po prostu nie ćwiczyłam ;)

Miałam też okazję odwiedzić Asię z bloga Be Yourself Be Fit. Zrobiłyśmy wspólny trening nóg i pośladków. Czułam go przez cały następny dzień!

Plany na listopad? Do końca tego tygodnia robię jeszcze ten sam plan. Potem czas na tygodniowy rest. Mam w planach dobrze się porozciągać w tym czasie. A potem ruszę z kolejnym planem, ale na chwilę obecną nie mam go jeszcze ułożonego. Nie wiem też czy będzie to znów trening w formie góra/dół czy może tym razem coś innego ;) Wezmę się za to w przyszłym tygodniu i wtedy pokażę Wam, co opracowałam.

A jak Wam minął październik pod względem treningów? :)

Ci z Was, którzy są ze mną nieco dłużej, wiedzą, że ponad rok temu skrupulatnie liczyłam kalorie. Z perspektywy czasu wiem, że źle do tego podeszłam i na dodatek wybrałam kiepski moment. Ciężko pracowałam w pubie po 12h, czasem nawet więcej. Mimo to przed pracą, bez względu na to jak się czułam, trenowałam 6x w tygodniu (3x siłowy i 3x cardio). Moje makro było ustalone na redukcję i na początku wyglądało następująco: B: 120g, T: 60g, W: 200g, czyli jakieś 1800 kcal. Jednak efektów w sylwetce, obwodach czy kilogramach nie widziałam niemalże żadnych, zatem schodziłam z kcal jeszcze niżej... A efektów jak nie było, tak nie było. Nabawiłam się za to wstrętu do liczenia makro i uznałam to za najgorszą rzecz świata. Do tego zepsułam również swoje relacje z jedzeniem. 

Moja kontrola kcal i makro była niezwykle dokładna. Jeżeli gdzieś zabrakło mi kilka gram, to starałam się je za wszelką cenę dobić. Jeżeli coś przekroczyłam o kilka gram, to w ogóle była istna tragedia ;) Jedzenie nie było dla mnie. To ja byłam dla jedzenia i wszystko kręciło się wokół odpowiedniego wymierzenia porcji pod względem makroskładników. Przyjemność z jedzenia? Czasem była, czasem ani trochę, bo wciskałam w siebie posiłek, na który nie miałam ochoty, ale przecież makro musi się zgadzać. 

Po przeprowadzce do Poznania coś we mnie pękło. Miałam dość kontrolowania jedzenia. Przestałam zatem wszystko liczyć. Przez rok budowałam swoje zdrowe relacje z jedzeniem i treningami. I udało się. Jak wiecie, teraz ćwiczę 3-4x w tygodniu i jest to tylko trening siłowy. Cardio czy interwałów niemalże nie robię, bo nie przepadam. Zmniejszenie ilości treningów i wyluzowanie z kcal wyszło mi naprawdę na dobre. Nie tylko od strony psychicznej, ale również moje ciało zaczęło wyglądać lepiej. Z resztą sami to zauważyliście i dziękuję za każdą wiadomość z tym związaną :)

Ten rok uświadomił mi, że jedzenie jest dla mnie, a nie na odwrót. Jadłam, ile chciałam i kiedy chciałam. Jednak od jakiegoś czasu zauważyłam zmniejszenie apetytu. Nie wiem w sumie z czego wynika, ale zdałam sobie sprawę, że w niektóre dni jem zdecydowanie za mało. Być może przez to bywałam tak często zmęczona i ospała. Dlatego postanowiłam wrócić do kontroli makro (co może pomóc także przy wypracowaniu ładniejsze brzucha - klik). Po to, aby jeść odpowiednio więcej. Nie umiem jeść dużo, dlatego nieraz wciskanie w siebie obecnych kcal jest dla mnie trudne, ale pracuję nad tym. Nie mogę jeść przecież mniej!

Moje makro jest ustalone pod lekką redukcję. Z jednej strony z tego powodu, że muszę się pomału przyzwyczaić do jedzenia nieco więcej, a z drugiej, przy okazji może coś się uwidoczni bardziej :D





Obecnie jem około 1900 kcal. B: 134g, T: 75g, W: 170g. Ćwiczę tylko siłowo 3-4x w tygodniu. Wolę zjeść nieco mniej niż robić cardio, którego nie lubię ;) 

Teraz porównajcie sobie obecne makro, które stosuję, a to sprzed roku. Teraz jem więcej, ćwicząc mniej. A rok temu dziwiłam się, czemu jestem ciągle taka przemęczona ;) Obecnie jednak podchodzę do tego z rozsądkiem. Naprawiłam relacje z jedzeniem, więc nie kontroluję już niczego co do grama. Jeżeli coś przekroczę, czy czegoś nie dojem, nie dbam o to. Oczywiście staram się, ale już nie za wszelką cenę. Chcę po prostu oscylować według tych wartości i nie popadam w paranoję. Wiem, jak ciężko było mi naprawić te relacje, więc za żadne skarby tego nie zepsuję. Żałuję tylko, że nie miałam takiego podejścia wcześniej. Ale jak to się mówi, człowiek uczy się na własnych błędach :)

Przyszła jesień. W sumie nie jest taka zimna póki co, ale pewnie zmieni się to niedługo ;) To pora roku, podczas której nietrudno o przeziębienie. Sama wtedy nieraz coś złapię. Katar, kaszel, ból gardła, osłabienie organizmu, czasem gorączka. Nie czujemy się wtedy zbyt dobrze i stawiamy sobie wówczas istotne pytanie: ćwiczyć czy jednak odpuścić?


Zatem wolno czy niewolno? Zdania są bardzo podzielone. Wiele osób sprawdza to za pomocą tzw. testu szyi. Jeżeli doskwiera nam coś, co jest powyżej szyi, jak np. tylko lekki ból gardła czy podrażniony nos - można odbyć normalny trening. Jeżeli jednak boli nas coś poniżej szyi, boli nas ciało, mięśnie, mamy kaszel czy odczuwamy ból w klatce piersiowej - to znak, że koniecznie należy odpocząć i odpuścić trening.

Przyznaję, że osobiście nie stosuję takiego testu. Jeżeli jestem przeziębiona i nie czuję się najlepiej, nieważne, w którym miejscu coś mnie boli, odpuszczam trening. Wiem, że nie jestem w stanie wówczas dać z siebie 100%. Nieraz poszłam w prawdzie na siłownie, czując się kiepsko, ale zawsze źle się to kończyło. Nigdy nie byłam w stanie dokończyć treningu, szybciej się pociłam, męczyłam, nie byłam w stanie podnieść tyle ciężarów, ile zazwyczaj. Zatem jaki jest w tym sens? A dodatkowo organizm się stresuje i ciężej mu walczyć z przeziębieniem. W trakcie choroby system odpornościowy nie jest w stanie udźwignąć tyle na raz. 

A jak to wszystko wygląda wewnątrz naszego ciała? W trakcie treningu siłowego w mięśniach powstają mikrourazy, dobrze nam znane jako zakwasy. Jest to sygnał dla organizmu do rozpoczęcia szeregu reakcji, w których pomocny jest właśnie układ odpornościowy. Taka naprawa dzieje się do momentu, w którym tkanki zostaną zregenerowane. Jeżeli trenujemy podczas choroby, system odpornościowy skupia się na działaniach związanych z regeneracją potreningową. Walka z chorobą schodzi wówczas na drugi plan, zatem przeziębienie może trwać dłużej.

Oczywiście podczas przyjmowania antybiotyków, trening jest całkowicie niewskazany!

Dlatego według mnie, gdy tylko nie czujemy się na siłach do ćwiczeń, powinniśmy postawić na odpoczynek. Nic się nie stanie, jeżeli nie odbędzie się jeden czy dwa treningi, a nasz organizm na tym wiele zyska. Szybciej będzie się regenerował i walczył z chorobą. Poza tym, trening zrobiony byle jak, byle go zrobić, a dodatkowo czuć się podczas niego tragicznie, nie ma jakiegokolwiek sensu.

A jak to wygląda u Was? Odpoczywacie czy jednak wybieracie się na trening?